آب مروارید، کدر شدن عدسی طبیعی و شفاف چشم است. میتوان آن را به پنجرهای شفاف تشبیه کرد که به تدریج یخزده و مات میشود. این کدورت، نور را پراکنده میکند و از رسیدن یک تصویر واضح به شبکیه جلوگیری میکند. این حالت معمولاً با افزایش سن مرتبط است. با این حال، برخی از انواع آب مروارید مادرزادی در کودکان دیده میشود.
عیب انکساری به این معنی است که چشم شما نور را بهطور ایده آل بر روی شبکیه متمرکز نمی کند و باعث ایجاد یک تصویر تار روی شبکیه میشود. این وضعیت یک بیماری نیست، بلکه یک مشکل شایع در فوکوس نور است. انواع اصلی آن شامل میوپی (نزدیکبینی: اشیاء نزدیک واضح و اشیاء دور تار دیده میشوند)، هایپروپی (دوربینی: بینایی دور ممکن است واضحتر از نزدیک باشد) و آستیگماتیسم (بینایی در تمام فواصل به دلیل شکل نامنظم قرنیه، تار است) میباشد.
شبکوری یک علامت است، نه یک بیماری. به این معنی که چشمهای شما در تطبیق با نور کم مشکل دارند. این حالت اغلب به دلیل مشکل در سلولهای استوانهای شبکیه شما است که مسئول بینایی شب و دید محیطی هستند.
اکثر موارد کوررنگی، نابینایی کامل به رنگ نیست، بلکه دشواری در تشخیص برخی رنگها از یکدیگر است. این معمولاً یک شرایط ارثی (شایعتر در مردان) است که از بدو تولد وجود دارد. این وضعیت به این دلیل رخ میدهد که برخی سلولهای مخروطی حساس به نور در شبکیه شما به درستی کار نمیکنند. شایعترین نوع، مشکل در تشخیص رنک های طیف قرمز از سبز است.
ROP بیماری است که نوزادان نارس را تحت تأثیر قرار میدهد. در رحم، رگهای خونی شبکیه در اواخر بارداری رشد میکنند. وقتی نوزاد خیلی زود به دنیا میآید، این رشد طبیعی مختل میشود. پس از تولد، ممکن است رگهای خونی غیرطبیعی و شکننده شروع به رشد در شبکیه کنند. این رگها میتوانند نشت کنند و زخم و خونریزی ایجاد کنند و در موارد شدید منجر به جدایی شبکیه شوند.
جداشدگی شبکیه یک اورژانس پزشکی است. زمانی رخ میدهد که شبکیه از دیواره پشتی چشم جدا میشود، مانند کاغذ دیواری که از دیوار حباب میزند. وقتی این لایه جدا شود، شبکیه نمیتواند عملکرد ظبیعی خود را داشته باشد و منجر به از دست دادن بینایی میشود.
خونریزی شبکیه به معنای خونریزی در لایههای شبکیه شما است. میتوان این حالت را به کبودی روی فیلم حساس به نور چشم شما تشبیه کرد. این وضعیت نشانه ای از یک مشکل زمینهای است، و به خودی خود یک بیماری نیست.
داخل چشم شما با مادهای شفاف و ژله مانند به نام زجاجیه پر شده است. با افزایش سن، این ژل به طور طبیعی مایعتر شده و میتواند از سطح پشتی چشم جدا شود. این جدا شدگی یک PVD است. این پدیده یک رویداد بسیار شایع مرتبط با افزایش سن است و به خودی خود خطرناک نیست.
بیماری AMD بر ماکولا که بخش مرکزی شبکیه شماست و مسئول اصلی بینایی و تیزبینی برای خواندن، رانندگی و تشخیص چهره است؛ تأثیر میگذارد. معمولاً بقیه بینایی جانبی شما دست نخورده باقی میماند. در AMD "خشک" (نوع شایعتر)، بافت ماکولا نازک شده و آسیب میبیند. در AMD "تر"، رگهای خونی غیرطبیعی و نشتکننده در زیر ماکولا رشد میکنند و میتوانند آسیب های سریعی ایجاد کنند.