اکثر موارد کوررنگی، نابینایی کامل به رنگ نیست، بلکه دشواری در تشخیص برخی رنگها از یکدیگر است. این معمولاً یک شرایط ارثی (شایعتر در مردان) است که از بدو تولد وجود دارد. این وضعیت به این دلیل رخ میدهد که برخی سلولهای مخروطی حساس به نور در شبکیه شما به درستی کار نمیکنند. شایعترین نوع، مشکل در تشخیص رنک های طیف قرمز از سبز است.
اکثر موارد کوررنگی، نابینایی کامل به رنگ نیست، بلکه دشواری در تشخیص برخی رنگها از یکدیگر است. این معمولاً یک شرایط ارثی (شایعتر در مردان) است که از بدو تولد وجود دارد. این وضعیت به این دلیل رخ میدهد که برخی سلولهای مخروطی حساس به نور در شبکیه شما به درستی کار نمیکنند. شایعترین نوع، مشکل در تشخیص رنک های طیف قرمز از سبز است.
علائم
رنگها به حالت کمرنگ، محو یا شبیه به سایر رنگ ها به نظر میرسند، تفکیک دقیق رنگهای قرمز/سبز یا آبی/زرد به صورتی که دیگران میبینند دشوار است. در انواع نادر و شدید، جهان به صورت سایههایی از رنگ خاکستری دیده میشود. عوامل خطر اصلی: سابقه خانوادگی (این بیماری از مادر به پسر از طریق کروموزوم X منتقل میشود). همچنین میتواند در اثر برخی بیماریهای چشمی و مصرف داروها بطور اکتسابی ایجاد شود.
تشخیص
از تستهای صفحات رنگی ساده (مانند صفحات ایشیهارا که بصورت اعداد پنهان شده در نقطههای رنگی طراحی شده است) برای غربالگری استفاده میشود. تستهای دقیقتر (مانند چیدن طیف های رنگی به ترتیب افزایشی) میتوانند نوع و شدت دقیق کوررنگی را تعیین کنند.
درمانها
هیچ درمانی برای کوررنگی ارثی وجود ندارد. این حالت معمولاً منجر به کاهش پیشرونده بینایی نمیشود. هدف درمان ایجاد سازگاری با محیط است: عینکها یا لنزهای تماسی رنگی مخصوص میتوانند کنتراست رنگ را برای برخی افراد افزایش دهند و به دیدن طیف وسیعتری کمک کنند. یادگیری راهبردهای تطبیقی (مانند به خاطر سپردن ترتیب چراغهای راهنمایی) بسیار مؤثر است. بسیاری از برنامهها و ابزارها میتوانند به شناسایی رنگها کمک کنند.