جداشدگی شبکیه یک اورژانس پزشکی است. زمانی رخ میدهد که شبکیه از دیواره پشتی چشم جدا میشود، مانند کاغذ دیواری که از دیوار حباب میزند. وقتی این لایه جدا شود، شبکیه نمیتواند عملکرد ظبیعی خود را داشته باشد و منجر به از دست دادن بینایی میشود.
جداشدگی شبکیه یک اورژانس پزشکی است. زمانی رخ میدهد که شبکیه از دیواره پشتی چشم جدا میشود، مانند کاغذ دیواری که از دیوار حباب میزند. وقتی این لایه جدا شود، شبکیه نمیتواند عملکرد ظبیعی خود را داشته باشد و منجر به از دست دادن بینایی میشود.
علائم
علائم معمولاً شدید هستند و نیاز به اقدام فوری دارند: ظهور ناگهانی تعداد زیادی مگسپران جدید (مانند بارانی از لکههای نور)، جرقههای نور در میدان دید جانبی شما، یک سایه تاریک یا پرده که در میدان بینایی شما گسترش مییابد. عوامل خطر اصلی: نزدیکبینی بالا، جراحی قبلی چشم (مانند جراحی آب مروارید)، آسیب چشم قابل توجه، سابقه خانوادگی جداشدگی، یا داشتن سوراخ در شبکیه (که اغلب مقدم بر جداشدگی است).
تشخیص
یک معاینه چشم اورژانسی با مردمک گشاد انجام میشود. پزشک از یک نور روشن و لنز مخصوص برای معاینه کل شبکیه استفاده میکند و به دنبال هرگونه پارگی، سوراخ یا مناطق جداشدگی میگردد. اگر دید توسط خون مسدود شده باشد، ممکن است از سونوگرافی چشمی استفاده شود.
درمانها
همیشه برای چسباندن مجدد شبکیه و تلاش برای نجات بینایی نیاز به جراحی است. نوع جراحی بستگی به نوع و میزان جداشدگی دارد: لیزر یا انجماد کرایوپکسی: برای پارگیهای کوچک قبل از وقوع جداشدگی. رتینوپکسی پنوماتیک: یک حباب گاز به داخل چشم تزریق میشود تا شبکیه را به جای خود بازگرداند، اغلب همراه با لیزر. کارگذاری اسکلرال باند: یک نوار نرم دور چشم قرار میگیرد تا به آرامی دیواره را فرورفته کرده و از شبکیه حمایت کند. حراحی ویترکتومی: ژل زجاجیه خارج شده و با یک حباب گاز یا روغن سیلیکون جایگزین میشود تا شبکیه را در جای خود نگه دارد.