آب سیاه

آب سیاه گروهی از بیماری‌ها است که به عصب بینایی (عصبی که اطلاعات بصری را از چشم به مغز می‌فرستد) آسیب می‌رساند. این آسیب اغلب به دلیل فشار بالاتر از حد طبیعی داخل چشم ایجاد می‌شود، اما می‌تواند با فشار طبیعی نیز رخ دهد. این بیماری معمولاً منجر به از دست دادن تدریجی و دائمی دید محیطی می‌شود.

علائم

در گلوکوم زاویه‌باز، در مراحل اولیه هیچ علامت یا دردی وجود ندارد. از دست دادن بینایی آنقدر آهسته است که ممکن است تا زمانی که آسیب قابل توجهی رخ نداده باشد، متوجه آن نشوید. در گلوکوم زاویه‌بسته حاد (که یک اورژانس پزشکی است)، علائم شامل درد شدید چشم، سردرد، حالت تهوع، استفراغ و تاری ناگهانی دید همراه با دیدن هاله های نور است. عوامل خطر اصلی شامل سن بالای ۶۰ سال، سابقه خانوادگی، نژاد آفریقایی یا اسپانیایی، فشار بالای چشم و نزدیک‌بینی شدید است.

تشخیص

آب سیاه از طریق یک معاینه کامل چشمی تشخیص داده می‌شود که شامل موارد زیر است: اندازه‌گیری فشار چشم (تونومتری)، بررسی زاویه چشم (گونیوسکوپی)، ارزیابی آسیب عصب بینایی (OCT) و آزمایش میدان دید شما (تست پریمتری). اسکن‌های تصویربرداری از عصب بینایی (OCT) می‌توانند آسیب رشته‌های عصبی را مشخص کنند.

درمان‌ها

اگرچه بینایی از دست رفته قابل بازگشت نیست، اما درمان می‌تواند از آسیب بیشتر جلوگیری کند. هدف اصلی درمان، کاهش فشار چشم با استفاده از قطره‌های چشمی تجویزی (رایج‌ترین روش)، درمان با لیزر برای بهبود تخلیه مایع زلالیه (لیزر YAG برای ایریدوتومی محیطی) یا انواع مختلف جراحی (مانند شانت) برای ایجاد یک مسیر تخلیه جدید است.