تنبلی چشم یک مشکل تکاملی در مغز است، نه مشکلی در ساختار چشم. در اوایل کودکی، اگر یک چشم تصویری تار یا دوتایی به مغز بفرستد (به دلیل انحراف چشم، عیب انکساری یا محرومیت بینایی)، مغز یاد میگیرد که ورودی تصویری آن چشم را نادیده بگیرد یا به اصطلاح "خاموش" کند تا از سردرگمی جلوگیری شود. این امر منجر به رشد ضعیف بینایی در آن چشم و در نتیجه تنبلی چشم میشود.
تنبلی چشم یک مشکل تکاملی در مغز است، نه مشکلی در ساختار چشم. در اوایل کودکی، اگر یک چشم تصویری تار یا دوتایی به مغز بفرستد (به دلیل انحراف چشم، عیب انکساری یا محرومیت بینایی)، مغز یاد میگیرد که ورودی تصویری آن چشم را نادیده بگیرد یا به اصطلاح "خاموش" کند تا از سردرگمی جلوگیری شود. این امر منجر به رشد ضعیف بینایی در آن چشم و در نتیجه تنبلی چشم میشود.
علائم
تنبلی چشم یک مشکل تکاملی در مغز است، نه مشکلی در ساختار چشم. در اوایل کودکی، اگر یک چشم تصویری تار یا دوتایی به مغز بفرستد (به دلیل انحراف چشم، عیب انکساری یا محرومیت بینایی)، مغز یاد میگیرد که ورودی تصویری آن چشم را نادیده بگیرد یا به اص
تشخیص
چشمپزشک بینایی هر چشم را به طور جداگانه، حتی در کودکان خردسال، با استفاده از چارتهای تصویری یا سایر روشهای ارزیابی بینایی مخصوص کودکان بررسی میکند. همچنین یک معاینه کامل برای یافتن علت اصلی (مانند انحراف چشم یا تفاوت زیاد نمره عینک بین دو چشم) انجام میشود.
درمانها
درمان زمانی که در اوایل کودکی شروع شود موثرتر است. هدف مجبور کردن مغز به استفاده از چشم ضعیفتر است. این کار از طریق موارد زیر انجام میشود: ۱) بستن چشم قویتر به مدت چند ساعت در روز. ۲) استفاده از قطرههای چشمی آتروپین برای تار کردن موقتی چشم قویتر. ۳) اصلاح هرگونه عیب انکساری زمینهای با عینک الزامی است.